De grote sprong voorwaarts: het verdict

Het is met enige vertraging en gepaste trots dat de firma Jonckheere zonder Zoon (ik heb immers bij mijn weten nog geen nageslacht, nog de nodige daden hiertoe gesteld) u de punten van de afgelopen januari-zittijd kan melden. Deze zijn als hierna volgt:

12 Algebra: Het mirakel waar ik een tijdje terug om vroeg heeft zich wonderlijkheidshalve voltrokken, en ik moet zeggen… het was onverwacht, maar tevens aangenaam onverwacht. Ik gokte op een 7, het werd een 12, zo wil ik wel meer verrast worden.

8 Algemene en technische scheikunde: Mijn enige – vooralsnog delibereerbare – buis (als ik in juni alles slaag, behalve één 9, en mijn percentage ligt hoger dan pakweg 55, dan moet ik dit vak niet hernemen in augustus) op een vak waar ik toch hoopte erdoor te zijn. Sja, niets aan te doen, Claude heeft gewogen, gesproken, en ik werd iets te licht bevonden. Desondanks, desalniettemin, desniettegenstaande verwacht ik dat ik -als ik dit vak moet hernemen- er wel voor zal slagen. Claude is nog steeds een even goede vriend als vóór het examen zunnu.

15 Analyse: De ongetwijfeld sympathiekste prof heeft mijn werk beloond met het ronde getal van 15, hetgeen één van mijn beste resultaten is. Ik had eerlijkheidshalve niet zoveel verwacht, ik doelde eerder op een 11à12, maar good ol’ Robbert heeft de genialiteit gezien in hetgeen ik opgeschreven had, die ik zelf niet gezien had.

15 Toegepaste Mechanica: Dat was het enige examen waar ik er écht 100% zeker van was dat ik erdoor zou zijn, hetgeen ook overduidelijk bevestigd werd met de puntenuitdeling. Ik denk niet dat er echt veel mensen hier een tekort voor hadden, hetgeen eigenlijk nog wel vrij veel zegt over de moeilijkheid van Van der Perrens gefoefel, nietwaar?

13 P&O: Dit was geen examen, en dit punt is grotendeels gebaseerd op dagelijks werk. Voor dit vak kón je niet buizen als je braafjes naar elke oefenzitting of teamzitting ging. Om die reden is het nog niet zo’n prestatie om erdoor te zijn.

U ziet, de gepaste trots blijkt ook écht gepast te zijn, en om die reden zie ik mij verplicht u te melden dat ik zeer hard blink van contentement over mijn resultaten, en dat ik de toekomst zeer rooskleurig tegemoet zie.

Avanti!

Over het varken met de lange snij en het examen algebra.

De titel mag u enigszins in verwarring brengen, en dat is ook logisch, want -zoals het mooi rijmt op snij- is het einde niet nabij, het is gewoon al gepasseerd, om één uur deze middag om precies te zijn. Maar eerst moest de laatste klip op de woelige 1eBachzee nog gerond worden, en dat zou -zoals de vorige dagen deden uitschijnen- geen sinecure worden. Gisterenavond was er berusting in het feit dat ik het misschien wat onderschat had, dat het examen moeilijker zou zijn dan ik dacht (afgaande op het examen van vorig jaar dat redelijk schrikwekkend overkwam op mijn bescheiden persoontje). Nuja, ik liet me niet ontmoedigen en ik vertrok -met een klein hartje, dat wel- naar mijn examen om 0830. Het examen was alweer een type-examen à la Vandewalle, net zoals dat van vorig jaar dus. Ik besloot meteen mijn sterke kanten uit te spelen en te beginnen met de vraag over systeemtheorie, die ik zéker bijna volledig juist heb. (Ofja, wat is zeker…) Daarna de grote matrixvraag alwaar ik een paar kleine puntjes blanco heb moeten laten en enkele andere wat gokken. De kleine vraagjes kon ik half, er zaten er smerige tussen. De constructievraag heb ik iets ingevuld om iets in te vullen, maar ik verwacht niet om er punten op te krijgen.

U ziet, het laatste zal niet het eerste zijn, en wordt waarschijnlijk een subtiener, hopelijk een delibereerbare acht of negen.

Nuja… het is gedaan eej… 20 dagen gerust!