Vorige donderdag (7 februari) heb ik me nog eens aan het sporten gezet. Voor het eerst in een dikke anderhalve maand, waarin ik niet veel meer gedaan heb dan op een stoel zitten, heb ik nog eens een noemenswaardige fysieke inspanning geleverd. Ik ben op m’n mountainbike gekropen voor een tochtje van een dikke 60 kilometer (waarvan 50 kilometer door veld en bos, op en af) in het Oud-Heverleese Meerdaalbos (en ruime omgeving). Ik heb er de groene, blauwe en rode lus van het mountainbikeparcours verreden.
Voor iedereen die graag mountainbiket (en dus niet vies is van een keertje afzien) is deze omloop een echte aanrader. Het heuvelachtige zuid-Leuvense landschap leent zich perfect voor mountainbiken, de dreven in het Meerdaalbos schreeuwen om bereden te worden.
Elke lus heeft zijn eigen specifiek karakter. De groene (eenvoudigste) lus bestaat vooral uit grintweggetjes tussen de velden door en stukken asfalt. De blauwe (gevorderde) gaat bijna volledig door bos en de rode (gevorderde) bestaat uit zeer golvende aardeweggetjes, voor een groot deel ook terug door bos.
Ik heb de 60 kilometer gereden in een uur of vier, wat me op het eerste zicht niet zo’n schitterend gemiddelde geeft, maar als je mijn fiets bekijkt (lees: een wrak), snap je dat 15 km/u een mooi gemiddelde is op een omloop die er door slijk, modder en plassen erg zwaar bijlag.
Het hoeft dan ook geen betoog dat ik stikkapot (door een paar erg snedige hellinkjes) maar zeer voldaan (door het prachtige weer) terug op mijn kot kwam en ik de volgende nacht heel erg goed geslapen heb.
Verder lezen:
http://www.mtbroutes.be/route.aspx?id=8
(Site van de route)
Gebruikt prentje:
http://www.cabanier.be/blog/images/bloso.jpg
