Gisteren was het eindelijk zover. Na een dikke tien maanden repeteren – Of ja, eigenlijk negen en een vrij grote klets, maar het edele getal tien (voor zij die getallensymboliek onder de knie hebben, ja, dat heeft te maken met de driehoek van de Pytagoreeërs) staat veel mooier dan negen (hoewel het natuurlijk een drievoud is van het heilige getal drie, maar goed… men moet ergens de streep trekken, niet?) – konden we eindelijk ons kerkconcert ten berde brengen, in de Sint-Lambertuskerk in Muizen, that is. Het was een goed concert, als zeg ik het zelf. Voor zij die het niet kunnen vinden dat ik als meespelend lid vind dat we met z’n allen goed gespeeld hebben, heb ik de volgende keuze klaar: een dikke vinger, of een mededeling van mijnentwege dat iedereen behalve mijn eigen persoontje goed gespeeld heeft. Maar goed, genoeg van dat algemeen gelul en ander geslachtsdeel, het is tijd om van rond de pot eens in de pot te duiken, en een paar stukken waar ik specifiek iets over te zeggen heb even kort toe te lichten.
1e Deel
1. Highland cathedral: Een lekker Schots wijsje dat je, indien braaf naar de wekelijkse repetitie gaand, na twee keer spelen kotsbeu bent. Desalniettemin is het een mooi stuk dat goed de sfeer van wandelen in Schotse bergen weet weer te geven.
2. Nostalgia: Niet meteen my favourite, maar zeker niet slecht.
3. Pacis Valley: Het op-één-na mooiste werk van de avond, geweldige stemmingswisselingen, dat staat me als zeer stabiel persoon om een of andere reden toch redelijk goed aan. Weet ook als geen ander een middeleeuws sfeertje op te roepen.
4. Nessun dorma: Een klassieker, Puccini that is.
5. Oblivion: Liked this one very mucho as well, geweldige solo van Eric gehoord, ik kreeg er verdorie kiekenborstvlees van, en dat gebeurt nu ook niet zo overdreven veel…
6. The last song: Dit is één van de twee stukken die ik liever niet had willen vermelden, maar… het moet, want het was één van de twee stukken waar het fout liep. Ons aller Walter begon spijtig genoeg een halve maat te laat aan zijn solo zodat dat gedeelte een klein beetje de mist in ging. Ach… tijdens ‘11th of september’ en ‘Moment for Morricone’ stond hij er wel, dus Walter, fuck the rest (en dat is geen bevel…)
2e Deel
1. Deep Harmony: Nice one.
2. Laurena: Nice one too.
3. 11th of september:Dit stuk had ik ook liever niet op deze manier vermeld. Ons aller Christiaan begon immers een maat te vroeg met het Amerikaanse volkslied, waardoor het even kort de soep inliep, hetgeen door onze alertie werd opgelost door collectief, as Christiaan did, een maat in onze spreekwoordelijke zakken te steken. Het enigszins mislopen is toch niet de hoofdreden van dit subtekstje. ‘11th of september’ is gewoon een beauty, vooral voor mensen die al eens te maken gehad hebben met het verlies van een dierbare (hetgeen mij gelukkig nog grotendeels bespaard is gebleven)
4. Moment for Morricone: Het beste stuk van de avond. Misschien ligt het aan mij omdat ik gek ben op filmmuziek, misschien wàs het ook het beste, maar ik vond dit echt geweldig. En… o ja… Clarinet power!
5. Cantabile for winds: Een rustige afsluiter voor een geslaagd concert
De obligatoire dankwoordjes: Anke doorstond haar doop glansrijk door maar liefst drie kussen van onze pastoor in ontvangst te nemen (de snoeper). Anke, you’re one of ours nu 
Bis: Cantabile for winds
As you can see, het was een gezellig concert (ook de afterbar met glüh- en andere sterke drank), voor een bijna volle kerk (ofja, dat denkik… ik was nogal ‘Blinded by the lights’ … die spots zijn concert na concert redelijk hell), waar we met tevredenheid op terug kunnen blikken (en zullen blikken, want volgens onzer dirigent was het een eenmalige gebeurtenis, jammer, want de klank in de kerk was echt zeer goed).
Op naar Musina in concert 6: The best of Musina, 25 maart in de stadsschouwburg van Mechelen (eventuele kaarten zijn altijd te verkrijgen bij mij).
Foto’s:
http://users.pandora.be/musina/musina/20060121/target0.htm
