De allerlaatste van weer een lange en slopende examenperiode werd Regeltechniek van Prof. Swevers en Prof. De Schutter. Na twee dagen herhalen en een pak filters allerhande ontwerpen, achtte ik mij in staat om het examen af te leggen en vertrok ik voor de laatste slachtbank van het semester.

Het examen ging vrij goed: een vraag redelijk, een vraag redelijk goed en een vraag goed wist ik achteraf te zeggen. Op naar een 12 of 13?

Gedaaaaaaaaaaaaan!

Nummer 5, de voorlaatste werd vandaag Numerieke modellering in de mechanica van Prof. Baelmans (eindige differenties en eindige volumes) en Prof. Desmet (eindige elementen). Deze keer had ik vier dagen om mijn examen voor te bereiden en dat was meer dan genoeg.

Toen ik de vragen kreeg was ik meteen in mijn nopjes. Die van Baelmans had ik al eens thuis opgelost en één van de twee vragen van Desmet ook. De andere leek me niet meteen de gemakkelijkste, maar na wat bladeren in de cursus bleek ook die niet echt zo heel moeilijk te zijn.

De mondelinge verdediging ging, doordat ik een goede voorbereiding had gemaakt, vlot. Een aantal kleine foutjes die ik gemaakt had, kon ik rechttrekken, een paar kleine bijvraagjes vond ik, een paar niet, story of my life.

Ik zou een 14 wel billijk vinden, het voelde toch als een 14 aan…

Nog eentje!

Na een luttel dagje goed doorleren leek ik klaar voor mijn vierde examen, Milieuproblemen en -technieken van Prof. ‘Crazy’ (toch volgens sommigen) Carlo Vandecasteele. Veel valt er niet over te vertellen. Op de drie kwartier dat ik aanwezig was op het examen (dat vier uur zou duren volgens het rooster) vulde ik de drie betrekkelijk heel erg eenvoudige zonder al te veel problemen in waarna ik nog een kwartier rondkeek à la ‘ik kan nu toch nog niet doorgaan’ om uiteindelijk na drie kwartier toch maar te gaan afgeven.

Het zou me verbazen als het minder is dan een 14, dan zou ik zelfs een teleurgesteld man zijn.

Nog twee: volgende maandag een voormiddagje Baelmans en Desmet en de donderdag erop een voormiddagje Swevers en De Schutter.

Slechts drie dagen na mijn onderonsje met Prof. Vandepitte vrijdag, was het vandaag weer presteertijd. Dit keer moest ik de genaamden Baelmans en Meyers mijn kennis van respectievelijk de supersone en subsone aërodynamica bewijzen op een examen waar ik op voorhand redelijk wat schrik voor had omdat het heel hard kon tegenvallen.

Over het algemeen viel het echter goed mee: mijn theorievraag (die naar mijn mening wel veel te uitgebreid was vermits je de halve cursus erbij kon betrekken) was vrij goed, de mondelinge verdediging soms wat minder, maar niet vreselijk slecht. Eén oefening heb ik volledig gevonden. Mijn oplossing strookte met de grafiek die ter controle (en ter uitleg van een effect uit de realiteit) was gegeven. De andere is waarschijnlijk ook goed (hoewel ik niet helemaal zelf snap wat ik nu juist uitgestoken heb. Mijn schriftelijke theorievraag was een beetje zeveren, hopelijk genoeg in de pot en niet teveel errond, hopelijk niet te algemeen, maar ook niet te precies.

Ik zou dan ook een 14 wel zien zitten, maar met een 12 kan ik mij al (een beetje dan toch) een tevreden man noemen vermits ik toch wel de oefeningen kreeg die ik abso-zeker-weten-luut niet wou hebben en het er toch aardig vanaf heb gebracht.

Nu is het in gestrekte draf op naar woensdag wanneer ik alweer aan de bak moet, dit keer met Milieuproblemen en -technieken, vanbuiten blokken dus.

Het tweede van de zes (en dus de kaap van ‘één derde afgelegd’) lag vanmorgen te wachten in de gebouwen van Werktuigkunde. Prof. Vandepitte (en Prof. Degrande die ik nog nooit gezien had), hadden drie vraagjes voorbereid die mijn kennis van het elastische en het iets plastischere zouden moeten ondervragen.

De theorievraag ging goed. Een paar onvolledigheden en een klein foutje hier en daar, maar het een en ander nog kunnen rechtzetten in het mondelinge gedeelte. De eerste oefening had ik, dacht ik, goed gedaan. Ergens was mijn redenering echter ontspoord met als gevolg dat een derde van de vraag goed voor de vuilbak was. De tweede oefening was iets minder moeilijk maar daar heb ik het mijzelf moeilijk gemaakt. Op het einde verzoop ik in het rekenwerk waardoor ik de vraag niet helemaal meer kon oplossen en ik de laatste puntjes moest beantwoorden in de aard van “zo gaat het verder, maar dat is niet meer numeriek uitgewerkt”.

Over het algemeen heb ik een aardig examen afgelegd. Geen uitschieter in de hoogte, maar ook geen in de laagte. Normaal gezien ben ik er wel door tenzij Vandepitte en Degrande mij met hun vriendelijkheid een verkeerd beeld hebben gegeven. Een getal erop plakkend, zou een 12 ok zijn.

Het is alweer tijd voor de achtste examenperiode uit mijn academische carrière. Het begin werd verzorgd door Prof. E. Van den Bulck (Verbrandingsmotoren) en Prof. H. Van Brussel (Pneumatische en hydraulische aandrijvingen) voor het clustervak Mechanische aandrijvingen. Een goed examen zou me op weg zetten naar een mooi februariresultaat en misschien naar een grote grote vakantie.

Op voorhand was ik een tikkeltje bang voor het examen, alleen al omdat het mondeling bij mijn goede vriend Eddy (of is het nu Eric) was en omdat het mondelinge deel gesloten boek was (wat betekende dat je de erg grote cursus dus wel degelijk grotendeels vanbuiten moet kunnen). Ik had mijn best gedaan om er zoveel mogelijk ingestampt te krijgen en hoopte dat dat, in combinatie met wat ik voor Van Brussel had gedaan, genoeg zou zijn.

Het examen begon voor mij met de vragen van Van Brussel. Het lukte redelijk goed, ik kon er vrij snel doorgaan en ging ervan uit dat mijn oplossingen ook in orde waren. Om mijn antwoorden te verdedigen moest ik wachten, want ik stond vroeger op Van den Bulck’s lijst dan op die van Van Brussel.

Toen ik mijn antwoorden voor Van Brussel een laatste keer overlezen had, kwam Van den Bulck met zijn vragen. Lichte wanhoop maakte zich van mij meester toen ik zijn vragen zag maar ik besloot er het beste van te maken: zoals verwacht gingen de vragen niet echt over de cursus maar . Na een veertigtal minuten was het aan mij en kon ik laten zien dat ik toch een beetje had opgestoken van de cursus. Dat was echter niet zo bijster veel, mijn eerste vraag ging grotendeels de mist in, de bijvragen waren ook niet helemaal spek naar mijn bek (behalve die paar kleine rechtzettingen die ik toch kon doen), mijn tweede vraag was al iets beter maar ook niet schitterend. Het was beter dan vorige keer (nu heb ik tenminste nog iets juist kunnen zeggen), maar goed was het allerminst.

Gelukkig ging het bij Van Brussel beter. Hij had een paar vraagjes bij mijn cascadeschakeling, maar aanvaardde het uiteindelijk. Eén van zijn bijvraagjes bleven onbeantwoord. Mijn hydraulisch systeem was beter. Ook zijn bijvragen kon ik (soms een beetje gokkend) beantwoorden.

Moraal van het verhaal: het zou er wel door moeten zijn, tenzij Van den Bulck heel vies gaat doen. In dat geval hoop ik op een deelvrijstelling (ik weet neit meer of ik dat gehoord of gedroomd heb) voor Pneumatische. Om er een getal op te plakken: een 11 zoals vorige keer met Van den Bulck zou mij mateloos plezieren.

“Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt!”

Ik was in dit boek de voorbije twee jaar al terug in begonnen maar merkte gauw dat een krokusvakantie niet volstaat om het boek, zelfs nog maar een derde ervan, uit te krijgen. Deze lange (drie maanden lange) zomer, vond ik de tijd gekomen om een klassieker uit mijn boekenkast te halen: La Divina Commedia (De goddelijke komedie) van Dante Aleghieri, destijds een verplicht werk bij Mr. Dirk ‘Bolo’ Claeys in de donkere krochten van het vijfdemiddelbaarse Sint-Romboutscollege. La Divina Commedia hoort met recht en rede tot de grote werken uit de Europese literatuur, naast Vergilius, Homerus, Shakespeare en andere groten.

Dit is de setting:

Op het midden van zijn leven gekomen, bevindt Dante Aleghieri, een dichter en staatsman uit Firenze, zich in een donker woud. Hij ziet een hoge berg en wil daarheen gaan maar zijn weg wordt versperd door een aantal wilde dieren: een leeuw, een panter en een wolvin. Plots verschijnt Vergilius, de grote Romeinse dichter aan hem. Deze neemt hem mee op een tocht doorheen het hiernamaals

Allereerst wordt hij doorheen de hel geleid waar de zondaars die tijdens hun leven geen berouw toonden op verschrikkelijke wijze, volgens de door Dante verzonnen ‘contrapasso’ (de straf staat in verhouding met de zonde): de tragen worden achterna gezeten door woeste honden, de trotsen worden door hun loden kappen gedwongen nederig naar de grond te kijken, en zo verder.

Nadat ze via Lucifer, de leider van de opstandige engelen en beter bekend als ‘De duivel’, die in de diepste hellekring resideert, gepaseerd zijn, beginnen ze aan de beklimming van de Louteringsberg, qua concept gelijk aan ‘het Vagevuur’. Hier boeten zondaars die berouw toonden voor hun zondige leven, hun zonden uit (vaak een aantal eeuwen per zonde) voor ze naar de hemel kunnen opstijgen.

In de hemel ontmoet Dante één en al gelukzaligheid. Na door de verschillende hemelsferen, die gelijkstaan met de toenmalige planeten zoals de maan, de zon, de vaste sterren, gereisd te zijn, aanschouwt Dante het Empyreum, de plek waar God resideert, omkranst door de heiligen en andere gelukzalige zielen uit de hemel.

Het hele werk begrijpen, zal ik nooit kunnen, daarvoor zou ik het minstens tien keer na elkaar moeten lezen. Het staat vol van getallensymboliek (de heilige getallen 3, 7 en 10), metaforen en allegorische voorstellingen, maatschappijkritiek (de strijd in Italië tussen Duitse keizer en Romeinse paus, het moreel verval in zijn geboortestad Firenze). Daarnaast biedt het boek ook een goed beeld van de wetenschappelijke kennis in die tijd en hoe de toenmalige feiten door de wetenschappers vanuit een theologische invalshoek verklaard werden. Een voorbeeld van deze theologische inspiratie ligt in het feit dat de Grieks-Romeinse mythologie (Odysseus, Jason, Aeneas en andere grootheden) verzoend worden met het christendom. Ook de grote Griekse denkers als Aristoteles en Plato, Socrates en Zeno, worden verklaard vanuit een christelijke invalshoek.

Het boek is er een voor de meerwaardezoeker die niet zo’n pulplectuur wil verwerken als ‘De dokter is een meisje’ en andere stationsromannetjes. Het boek kan op vele manieren gelezen worden. Niet alleen zijn er verschillende invalshoeken, maar ook verschillende schrijfwijzen. Je kan het in prozavorm lezen of in dichtvorm. Mijns inziens is alleen de originele versie, die in het middeleeuws Italiaans, geschikt om in dichtvorm te lezen, dus voor de échte liefhebbers…

Maar dus: een aanrader.

Voor de twijfelaars nog de bloggermanier:

1. Open het boek op pagina 123 en zoek de 5de zin.

Nooit liep water, om het rad van een molen te laten draaien, met zo’n snelheid door een kanaal, zelfs niet op het punt waar het vlak bij de schoepen komt, als mijn meeter daar langs die helling naar beneden schoot.

2. Post nu de volgende drie zinnen.

En daarbij drukte hij mij aan zijn borst alsof ik zijn zoon en niet zijn metgezel was. Nauwelijks hadden zijn voeten de bedding van de gracht bereikt of de demonen verschenen op de rand boven ons. Maar we hoefden ons geen zorgen meer te maken, want de goddelijke voorzienigheid, die hen als opzichters over de vijfde ringgracht hadden aangesteld, had hun ook de mogelijkheid ontnomen om vandaar weg te gaan.

En nu maar hopen dat dit niet contraproductief werkte door lange zinnen (die een Latinist moet liefhebben).

Bronnen
Internet Book List
(http://www.iblist.com/book6447.htm)
Wikipedia
(http://en.wikipedia.org/wiki/Divina_commedia)

… want welke jongeman van twintig doet dit nu…

(en o ja: Oude afleveringen van Samson en Gert: hier en hier)

Het zou zo weggelopen kunnen zijn uit een lijst van titels van thesissen Biologie door de jaren heen: een gek onderzoek waar een gemiddelde niet-bioloog raar van opkijkt. De titel van deze blogpost geeft ook perfect weer hoe mijn blog meer en meer in een vicieuze cirkel terecht komt: oninteressante blog -> geen lezers -> ik trek mij niets aan van lezers en schrijf wat ik wil -> nog oninteressantere blog.

Maar goed, even over het geniale idee dat daarnet aan mijn wicked mind ontsproot:

We kennen het allemaal. We liggen met vriend(en) en/of vriendin(nen) gezellig in de zon op een grasveldje in een park, wat te zonnen, wat te slapen, wat te studeren…

Na verloop van tijd geworden we voor de lokale insectenpopulatie tot onderdeel van de omgeving en worden we massaal bekropen door ongevaarlijke beestjes. Ongevaarlijk? Ja! Totdat ze in je kleren beginnen kruipen en beginnen te panikeren omdat ze geen uitweg zien.

Een dier dat in paniek is, is -omdat de natuurlijke selectie daarvoor heeft gezorgd- erg gevaarlijk: ze proberen zich een weg naar buiten te vechten. In het geval van mieren: ze bijten in de hoop dat ze op magische wijze uit je t-shirt vallen. Iedereen zal het beamen, zo’n mierenbeet kan serieus jeuken, vooral als het er een paar op korte afstand van elkaar zijn en je hele bovenarm rood uitslaat.

Daarom mijn plan: als een mier bijt: dood ze meteen, als ze niet bijt: zet ze braafjes terug op het gras en laat ze vooral veel kleine miertjes krijgen. Op die manier verkrijgen we aan de hand van intelligent design binnen een paar miljoen jaar misschien een ras van vriendelijke mieren die niet zomaar voor amebtante mierenbeten zorgen, mieren die in harmonie leven met de in-het-park liggende mens.

Mogelijk doctoraatsonderzoek: geldt dit ook voor spinnen en netels?

We are the Burgie.
We will add your distinctiveness to our own,
you will be assimilated.

Het is niet toevallig, nee zelfs niet voor het woordspelletje dat ik het zinnetje van de Star-Trek-slechterikken, de Borg, een zootje malevolente cyborgs (zeker niet te verwarren met de gelijknamige tennisser of een knutselbed van Ikea), heb overgenomen. Een burgie toont immers op heel wat vlakken gelijkenissen met deze toch ietwat afschrikwekkende karakters.

In volgend stukje tekst zal ik deze gelijkenissen maar ook de (weinige) verschillen onderstrepen en duidelijk maken dat Borg en burgie naast een aantal letters ook een aantal karaktertrekken gemeenschappelijk hebben.

1. Ze zijn enorm tuk op technologie
   Dat de Borg technologienerds zijn, staat buiten kijf. Ze zijn immers vleesgeworden technologie. Hun bloedbaan bevat nanoprobes, kleine hoogtechnologische micro-elektronica-apparaatjes waarmee ze niet alleen hun slachtoffers assimileren maar waarmee ze ook zeer eenvoudig hun high-tech-gadgets kunnen vervangen als ze niet meer goed functioneren. Ook nieuwe gadgets aanmaken, behoort tot de mogelijkheden. Kort gezegd zijn Borg erop uit om zoveel mogelijk technologie aan zichzelf en hun cultuur toe te voegen.
   Een burgie houdt ook van gekke snufjes. Het credo ‘Hoe meer technologie, hoe beter’ gaat vaak op. Zo heb ik al een burgie gezien met een minicomputertje (een Asus EEE PC voor zij die er iets meer van kennen), ook één met een tablet-pc. Bij burgies hebben gsm’s zelden de berperkte (bellen en sms’en) functionaliteit die de mijne heeft, zie je laptops in de les (guilty at that one) en kunnen de studenten de prof helpen als de auditorium-infrastructuur het weer eens lijkt te laten afweten. (Is dit een teken dat de tech-keenness het laat afweten op hogere leeftijd?)
2. Nobody likes them, hoe hard ze ook proberen
   De Borg doen verwoede pogingen om erbij te horen: om een zeker status te veroveren, assimileren ze andere soorten en hun technologie. Ze proberen ervoor te zorgen dat zij een collectief zijn waar niemand omheen kan, dat opvalt. Helaas, doing so worden ze één van de meest verachte soorten van de Melkweg.
   Een burgie wil, als hij al eens buitenkomt, er ook bijhoren. Grootschalige activiteiten (2Fabiola in Alma3 om er maar één te noemen) zijn er niet alleen voor de burgies zelf. Ze worden voornamelijk georganiseerd om het beeld dat de gemiddelde niet-burgie-student van een burgie heeft om te zetten in een positief, bijna goddelijk beeld. Helaas heeft dit niet altijd hetzelfde effect. Wanneer moi niet-burgies probeert warm te maken voor een burgie-activiteit, zie je het ‘ogengerol’ al van ver aankomen, voel je dat er een zucht zit aan te komen à la: “Wat voor pompeus iets hebben ze nu weer uit de grond gestampt?”. Je kan er niet omheen: niemand moet burgies, hoe hard ze ook proberen.
3. Ze zien er nogal bleekjes uit
   De redenen zullen zeer waarschijnlijk verschillen, maar het valt op dat burgies en Borg beiden een opvallend bleke teint hebben. Waarom de Borg een grijsachtige huidskleur hebben, heb ik het raden naar, maar het zal ongetwijfeld spelen in de zoektocht naar perfectie. Waarschijnlijk speelt huidskleur geen enkele rol en wordt die geëlimineerd uit efficiëntiezucht.
   Waarom een burgie zo bleek is, spreekt voor zich: een burgie komt zelden buiten. Hij zit immers altijd achter zijn computer, achter zijn boeken, achter zijn Playstation / Wii (though niet zo vaak wegens zeer inspannend) / Nintendo64 (voor de anachronistische types). Buitenkomen doet hij alleen om naar de les te gaan, en zeg nu zelf: van die twintig minuutjes dat ze per dag in de buitenlucht doorbrengen, krijg je onmogelijk een gezond kleurtje, niet?
4. Geen van beiden zal zich ooit voortplanten

Maar er zijn natuurlijk ook verschillen, verschillen die op het eerste zicht misschien niet zouden opvallen:

1. Efficiëntie macht frei
   De Borg staan bekend om hun efficiëntie. Een Drone (één Borg) die niet meer naar behoren functioneert, wordt gewoon gedeactiveerd en via recyclage uit het collectief verwijderd. Ook wanneer Borg iets ondernemen, moet alles zo efficiënt mogelijk gebeuren.
   Burgies zijn op dat vlak iets chaotischer: ‘burgie zijn’ betekent proberen. Een burgie zal nooit zoals een fysicus alles uitgesponnen berekenen alvorens iets te ondernemen. Als een burgie al dingen berekent (meestal probeert hij gewoon wat), is het steevast op basis van vereenvoudigingen, van aannames die soms op het gevaarlijke af zijn. Wanneer het resultaat hen niet bevalt, proberen ze terug, met een lichtjes gewijzigde (lees: minder gevaarlijke) aanname, met een andere technologie, door een serie van simulaties, … Het resultaat wordt dus nooit op een efficiënte manier bekomen.
2. La solitudine
   Borg leven in een collectief, kennen het principe van een individu niet: iedereen kan elkaars gedachten horen, Borg denken als één en worden stapelgek als ze losgekoppeld worden van ‘the hive mind’, gewoon omdat ze niet tegen de stilte van hun eigen gedachten kunnen, omdat ze het leven als individu niet aankunnen.
   Burgies zijn ook op dit vlak de tegenpolen van de Borg. Omdat ze zelden buitenkomen, hebben ze een onderontwikkeld sociaal leven. Als er een groep is die het principe individualiteit volledig begrijpt en kan waarderen, zijn het de burgies.

Het weze duidelijk dat burgies op een aantal vlakken overeenkomen met Borg, maar op evenveel er ook van verschillen. Appelen en peren hebben ongeveer evenveel gelijkenissen.

Tot slot van dit schrijfstuk wil ik graag nog even duidelijk stellen dat dit een -ik geef grif toe dat het op mijn eigen wacky manier is- satirisch stuk is en dat zeer veel dingen die ik hierboven heb geschreven berusten op de gangbare vooroordelen die sommige mensen hebben over burgies. Met dit stuk probeerde ik deze aan de kaak te stellen. Ik probeerde duidelijk te maken dat burgies ook maar mensen zijn, dat hun superioriteit geen reden mag zijn om hen sociaal te verstoten.

Grapjeeee…
(het superieur-zijn, niet het verstoten)

Gebruikte prentjes:
http://userserve-ak.last.fm/serve/_/2600663.jpg
http://images3.wikia.nocookie.net/memoryalpha/nl/images/thumb/f/fb/Nanoprobes_in_actie.jpg/200px-Nanoprobes_in_actie.jpg

(De auteur is in komkommertijdstemming en is aldus niet verantwoordelijk voor dit bericht, noch mag het zijn fel geteisterde reputatie verder aantasten)